اوج نوزايي در هنر نقاشي، دوره كار و زندگي سه هنرمند بزرگ را در بر مي گيرد؛ داوينچي، ميكلانژ و رافائل. بدون شك سرسلسله استادان نقاشي در دوره رنسانس لئونارد و داوينچي [1]است. لئوناردو در سال 1452 م در شهر كوچك وينچي از ايالت توسكاني بدنيا آمد. او در نزد وروكيو، يكي از نقاشان بنام آنزمان كار آموزي كرد. او هنرمند بزرگي بود.

آثار هنري اش از نبوغ خلاقه او در نقاشي حكايت مي كند. به دشواري مي توان تمام اكتشافات و اختراعات اين دانشمند هنرمند را برشمرد. او ديد آينده نگرانه شگرفي داشت. گرچه لئوناردو در رشته هاي مهندسي ساختمان، مهندسي نظام، اختر شناسي، زمين شناسي، هيدرولوژي، كالبدشناسي و هواشناسي استاد بود امّا پيش از آنكه دانشمندي نابغه باشد، هنرمندي فوق العاده بود.

بسياري از نقاشيهاي داوينچي جزء معروفترين و باارزش ترين آثار نقاشي محسوب مي‌شوند. يكي از معروفترين آنها تابلوي «شام آخر» است كه پيوسته درمقام نخستين توصيف كلاسيك از آرمانهاي نقاشي رنسانس شناخته مي شود.گرچه اين نقاشي ديواري مشهور، چند سال پس از اتمام كار روبه فساد و انهدام گذارد امّا هنوز هم در ميان آثار گذشتگان كمتر نظيري براي آن مي توان يافت.

لئوناردو هنگامي كه سرگرم تهيه طرح نبرد آنگياري بود، مشهورترين چهره سازي خود يعني تصوير موناليزا را نيز نقاشي كرد. شهرت موناليزا بيش از آنكه به دليل ظرافتهاي آن باشد بخاطر خاصيت افسونگري رواني تصوير است كه جلب توجه مي كند. خاصيتي از مهر مادري كه در نظر لئوناردو جوهر وجود زن شمرده مي شود.

ميكلانژ نيز يكي از معروفترين نقاشان و پيكرتراشان تاريخ هنر، معاصر با داوينچي، در قرن شانزدهم است. گرچه خواص بي‌همتاي هنر ميكلانژ در پيكرتراشي، انبوهي پر عظمت از آثار جاويدان را بوجود مي‌آورد، اما نقاشيهاي برجاي مانده از او نيز نشاني است از نبوغ استثنايي ميكلانژ. يكي از اين آثار نقاشيهاي نمازخانه سيستين است. صحنه اي عظيم وسرزنده، با هيكلهاي موزون كه بواسطه تاثير خاصيت وحدت ذاتيش عموم نقاشيهاي ديواري قرن پانزدهم را درنظر ناچيز مي‌نمايد. نقاشيهاي مذكور آغاز خلقت بشر را به ظهور حضرت عيسي و ابتداي زمان را به انتهاي آن مي‌پيوندد. بخشي از اين اثر تحت عنوان داوري اُخروي نشانه تغيير روحي ميكلانژ متأثر از تحولات روحي و سياسي نهضت اصلاح ديني در آن دوران است. آدميان نيمي آمرزيده و نيمي ملعون در دسته هايي مزدحم برهم فشار مي‌آورند و در برابر خداوندي خشمگين، طلب بخشايش مي‌كنند.

زماني كه ميكلانژ به نقاشي سقف سيستين مي‌پرداخت نقاش ديگري در ايتاليا ظهور كرد. گرچه رافائل در عرصه نوآوري به پايه داوينچي و ميكلانژ نمي‌رسد، با اينحال نقاش برجسته دوره رنسانس مترقي شمرده مي‌شود. نبوغ رافائل در بهم آميختن خواص كار لئوناردو و ميكلانژ ظهور مي‌كند. لطيف، هيجان انگيز و آراسته به غناي نقاشي. در ميان آثار رافائل « مدرسه آتن » از ديرباز در مقام شاهكار رافائل و مظهر كاملي از روحيه او شناخته شده است. موضوع آن مركز انديشه آتن است. گروهي از فيلسوفان مشهور يوناني به گرد افلاطون و ارسطو جمع شده اند و هر كدام در فعاليتي خاص مجسّم شده‌اند.

                                                                                                                         مهدی شفیعی پور

                                                                                          عضو هیات علمی دانشگاه جامع علمی کاربردی